امشب همه چیز رو به راه است

همه چیز آرام است.....آرام آرام

باورت می شود....

دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم " با یک آرامبخش "

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !

یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !

تو نگرانم نشو !!

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی انکه تو باشی !

یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و بی یاد تو !

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...

و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !

یاد گرفته ام که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....

یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت ....!

یاد گرفته ام ...

اما یک چیز را هرگز یاد نخواهم گرفت

"فراموش کردنت را هرگز یاد نخواهم گرفت"

*******************************

تنها نگاه بود و تبسم میان ما

تنها نگاه بود و تبسم میان ما

اما . . . .

ما:

گاهی که از تب هیجان ها

بی تاب می شدیم

دست تو بود و دست من

خسته شدم از اینهمه تنهایی و نبودنت

منتظر تو بودن و هیچ وقت تو رو ندیدنت

خسته شدم از اینهمه اوارگی دربه دری

به دنبال تو بودن و از تو نبودن خبری

به جون تو خسته شدم خسته و درمونده شدم

روزای عمر من همه بدون تو هدر شدن

به خاطر نبودنت همگی بی ثمر شدن

بیا و این دوروزه عمر باقی موندمو

بذار کنار تو باشم تمومش کن عذابمو

خسته شدم از اینهمه تنهایی و نبودنت

منتظر تو موندن و هیچ وقت تورو ندیدنت

به جون تو خسته شدم خسته و درمونده شدم

من ، دقايقی بود در زندگانيم که هوس می کردم سر سنگينم را که پر از دغدغه ی

ديروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم ، آرام برايت بگويم و بگريم ، در آن

لحظات شانه های تو کجا بود ؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر

من تکيه کرده بودی ، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی . من همچون

عاشقی که به معشوق خويش می نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم

گفتم : پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی ، اينگونه زار بگريم ؟

گفت : عزيزتر از هر چه هست ، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می

کند ،اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور

باشی و از حوالی آسمان ، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود .

گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی ؟

گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمی رسی ، تو هرگز گوش

نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به

ناکجاآباد هم نخواهی رسيد .

گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی ؟

گفت : روزيت دادم تا صدايم کنی ، چيزی نگفتی ، پناهت دادم تا صدايم کنی ، چيزی نگفتی ،

بارها گل برايت فرستادم ، کلامی نگفتی ، می خواستم برايم بگويی آخر تو بنده ی من بودی

چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی .

گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی ؟

گفت : اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم ، تو باز

گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنيدن خدايی ديگر ، من می دانستم تو بعد از علاج درد

بر خدا گفتن اصرار نمی کنی وگر نه همان بار اول شفايت می دادم .

گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت ...

گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

رفتم  مرا ببخش  و مگو او وفا نداشت
راهي  بجز گريز برايم  نمانده بود

اين  عشق   آتشين  پر از درد  بي اميد
در  وادي  گناه  و جنونم  كشانده  بود

رفتم  كه نا تمام   بمانم  در اين سرود
رفتم كه با نگفته  بخود آبرو دهم

 رفتم ‚ مگو ‚ مگو  كه  چرا رفت ‚  ننگ  بود
عشق  من و نياز  تو  و سوز و ساز ما

از پرده خموشي  و ظلمت   چو نور  صبح
بيرون  فتاده بود     يكباره  راز ما

رفتم كه گم شوم چو يكي قطره  اشك گرم
در لابلاي  دامن  شبرنگ زندگي

رفتم  كه در سياهي  يك  گور بي نشان
فارغ  شوم  كشمكش  و جنگ  زندگي

من از دو چشم  روشن  و گريان  گريختم
از خنده هاي  وحشي  طوفان گريختم

 از  بستر   وصال   به آغوش  سر  هجر
آزرده  از ملامت  وجدان  گريختم

اي سينه  در حرارت سوزان   خود  بسوز
ديگر  سراغ   شعله آتش  زمن مگير

مي خواستم كه  شعله  شوم  سركشي  كنم
مرغي  شدم  به كنج   قفس  بسته و اسير

روحي  مشوشم كه شبي  بي خبر  ز خويش
در دامن  سكوت  بتلخي گريستم

نالان ز كرده ها و پشيمان  ز  گفته ها
ديدم  كه  لايق   تو  و عشق  تو نيستم

نمی خوام بشکنم هر نفس تو دستات

 نمی خوام خاطره شه تموم حرفات

 نمی خوام بارونی شه دوباره چشمام

بعد عمری ببینم دوباره تنهام

نمی خوام دروغ بگی دلخوشی امو

 بشکنی ساده تموم باورامو

 نمی خوام یادت بره عهدی که بستی

ببینم رفتی با دیگرون نشستی

 نمی خوام دلم بمیره توی غربت

 نمی خوام رویا بشه برام محبت

 نمی خوام ستاره خاموش شه تو شبهام

 نگیری سراغی از این دل تنهام

 نمی خوام به زیر بارون تا همیشه

 بمونم با دلی که عاشق نمی شه

 نمی خوام بگی زمونه بی وفا بود

 توی دستش من و تو از هم جدا بود

من می خوام تا آخر جاده بمونی

نگی این رسم زمونست نمی تونی

من می خوام یادش بدی رسم وفا رو

رو سفید کنی تموم عاشقا رو

وای  ..  باران باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

میپرد مرغ نگاهم تا دور .................

وای باران باران

پر مرغان نگاهم را شست .

در میان من و تو فاصله هاست  ..........

گاه می اندیشم

میتوانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی  بخشش داری

دست های تو توانایی  آنرا دارد

که مرا زندگانی بخشد

چشمهای تو به من میبخشد

شور و عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی  من  هستی ...........

ای کاش ... وقتی که خدا  سرنوشت مارو می نوشت یه کم مهربون تر بود!

      همیشه نوشتن آرومم می کنه بعضی وقتا چنان به کاغذ و قلم دلم تنگ می شه و

    وقتی بهش می رسم با تمام وجود تویه دستم لمسش می کنم!

    لحظه ها... ثانیه ها.. دقایق... پاکند و مقدس... یادآور روزهائی پاک که جوششی ناب

   مهمان قلب من وگنجیشکم میشد. روزهائی که ندانسته به شبیخون قلب و احساس

   دعوت میشدم.   روزهائی که ندانسته خدا لطفش را شاملم ساخته بود ومرا در

    میهمانی  نور و باران پذیرفته بود... این منم خوشبخت ترین تنهای  دنیا ...

   که در حالیکه احساس می کنم بهشت رادر کنار خود دارم؛ همراه نیمه دیگر وجودم؛

     در تاریک و روشن جاده ای که به آسمان وصل می شود قدم برمی دارم...