اگر كه عشق نباشد

 به كور چشميِ اين عاقلانِ بي قاموس

 شبي به قبرِ جنون مثلِ سنگ خواهم شد

 و تا غمي غمناك

 تمامِ پيكرِ فرسوده جنونم را

 از هفت پرسشِ فرزانگانِ بي سودا

 گذار خواهم داد.

 اگر كه عشق نباشد

 در اوجِ وحشتِ افسانه هايِ دقيانوس

 شبي صليبِ مقبره غارِ تنگ خواهم شد

 و تا طلوعِ وحشيِ آن تك غروبِ وحشتناك

 تفاله هايِ همه خوابهايِ خوبم را

 از هفت خوابِ كهنه اين خفتگانِ بي غوغا

    گذار خواهم داد.

                       اگر كه عشق نباشد

                         درون ِكوچهِ اندوهِ پيرِ خسته توس

                                شبي شرابِ محفلِ پورِ پشنگ خواهم شد

                                و تا سكوتِ شهوتِ سودابه هايِ بي ادراك

                               صدايِ سرخِ گلويم را

                                از هفتِ كوسِ وحشيِ تورانيانِ بي نجوا

 گذار خواهم داد.

 اگر كه عشق نباشد    

 مي      

 مي

 رم.

نهادم سر به روی شانه ی ابر

شبی در آسمانی بی ستاره

به تنهایی خود معتادم ،اما

صدایم کن ،صدایم کن دوباره

*

شب اردیبهشت و بوی باران

خدایا دست هایم سرد و خالیست

هزاران کوچه باغ عشق اینجاست

دلم اهل همین دور و حوالیست

*

من از این مردمانت خسته گشتم

و گریه که هنوز با من عجین است

خدایا مرگ من کی می رسد ؟ آه!

کجا دست اجل بر من کمین است؟

*

دوباره زاده شد یک شعر دیگر

خدایا دردهایم بی شمار است

تو انسان آفریدی از گل و خاک

ولی مخلوق تو بس نابکار است

*

من امشب آمدم تا در گه تو

که از نزدیک دردم را بگویم

برای این همه تنهایی خویش

دوباره چاره ای شاید بجویم

*

در این درگه ، میان باد و باران

افق هایی که می روید ستاره

خدایا درد من را می شناسی؟

دلم لبریز ابری پاره پاره

*

خدایا در میان مردمانت

هزاران قلب سنگی دیده ام من

برای شاپرک های طلایی

فقس های قشنگی دیده ام من!

*

حسادت قلب هارا تیره کرده

دلم امشب هوای گریه ها کرد

خدایا آن کسی که بی وفا بود

مرا با کوهی از غمها رها کرد

*

خدایا آمدم تا راز خود را

به گوش خالق خود باز گویم

کمی آهسته و غمگین و آرام

ولی با نغمه و آواز گویم

*

میان بندگانت هر چه دیدم

هوس ها جانشین عاشقی بود

به دستان دروغین محبت

گلی دیدم شبیه رازقی بود!

*

خدایا پس محبت هم فریب است !

دروغی در نهاد عاشقی هست!

نوشتم شعر خود را تا بدانی

که بیزارم ز هر چه رازقی هست!

*

ولی نه!رازقی معصوم و پاک است

هر آنچه هست از انسان خاکیست

نهادم سر به روی شانه ی ابر

به دستم رازقی ها یادگاریست!

...

دل به کينه نمي سپارم..... از اول آغاز ميکنم....... به جرم عشق.... دفتر به آتش ميکشند..... اما عشق در تمام تار و پودم رخنه کرده..... بزن بر تن اين درخت ....تبر بزن اين درخت تنها نگراني اش..... بي آشيان شدن پرنده هاست.... اينجا براي من يه خلوت بود..... نوشتن ارث من است! بازهم مينويسم... از مرگ نه! از حيات مجدد..... آره از نو مينويسم.... دلمو شکستي ...اما قلمم رو نمي توني بشکني... بگذار اين يک شروع تازه باشه..... آهاي اهاليه دنيا ... من عاشـــــــــــــــــــــقم..... عاشق باران.....

)

-- 

"question and answer"

Translated by: Navid Naderi

          He sat naked and drunk in a room of summer

          night, running the blade of the knife     

          under his fingernails, smiling, thinking

          of all the letters he had received

          telling him that

          the way he lived and wrote about

          that--

          it had kept them going when

          all seemed

          truly

          hopeless.

          Putting the blade on the table, he

          flicked it with a finger

          and it whirled

          in a flashing circle

          under the light.

          Who the hell is going to     

         save me?  he thought.

          as the knife stopped spinning

          the answer came:

          you're going to have to

          save yourself.

         Still smiling, 

          a: he lit a

          cigarette      

          b: he poured

          another

          drink

          c: gave the blade

          another

          spin.

گاهی وقتا انقدر دلم از دنیا و آدماش می گیره که نمی دونم باید چی کار کنم حتی گریه کردن هم دوای دردام نمی شه ...

دستام و می برم بالا و با تمام وجود اسمش و صدا می کنم می گم:آه ای خدای عاشقا آخه.... آخه چرا؟ چرا عشقامون دورنگه ؟چرا همه چیز دروغه؟ چرا ریا؟ آخه مگه همیشه عاشق با معشوقش نبوده حالا چرا عاشقی هست و معشوقی نیست؟ آخه چرا عشقای صاف و پاک گذشته جاش و به هوس می ده؟ نمی دونم شاید داریم ازت دور می شیم آره داریم ازت دور می شیم

که نمی ترسیم و دروغ می گیم که قلبای دیگران و بازیچه قرار می دیم

خدایا من بدم می دونم که بد کردم که گناه زیاد کردم ولی نکنه دستام و رها کنی نکنه یه لحظه بهم نگاه نکنی نکنه یه لحظه ازم غافل شی که اگه این طور بشه سارا حتی توان ایستادن، توان نگاه کردن، توان عاشق شدن، توان دوست داشتن تمام نعمت هات، توان هیچی رو نداره ...

دست هایم را رها مکن

چرا خدا به همه ما یک قلب داده؟؟

خدا به هر کس..

دو پا داده برا ی راه رفتن..

دو دست داده برای کار کردن..

دو چشم داده برای دیدن...

حالا فقط چرا یک قلب داده؟؟؟

چونکه قلب دیگر را به دیگری داده تا ما برویم و ان قلب دیگر را پیدا کنیم

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سر سبز

چهار فصلش همه آراستگی است

من چه می دانستم

هیبت باد زمستانی هست

من چه می دانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم، دل هر کس دل نیست

قلبها صیقلی ،ازآهن و سنگ

،قلبها بی خبر از عاطفه اند

سخن از مهر من و جور تو نیست

سخن از

متلاشی شدن دوستی است

...و عبث بودن پندار سرور آور مهر