عشق يعني ساعت ها ايستادند زير برف و بارون و آفتاب براي ديدن معشوق عاشقي يعني ماه ها مست ديدار بودن عاشقي يعني خريدن يه لحظه ناز نگاه معشوق عاشقي يعني يه نامه براي معشوق كه تو دل سياه شب از سپيدي فردا ميگه عاشقي يعني بو كشيدن دست خط معشوق عاشقي يعني گريه كردن...گريه كردن...گريه كردن عاشقي يعني بارها خواب معشوق رو ديدن عاشقي يعني هر كجا به ياد معشوق بودن عاشقي يعني غرق لذت شدن حتی  از صداي نفس هاي معشوق.

یادم باشد :

  حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

          نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

                    راهی نروم که بی راه باشد

                        خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

 یادم باشد

                  که روز و روزگار خوش است

                        همه چیز

                  رو به راه است و خوب

                                                     تنها

                                                     تنها دل ما دل نیست .

اما تو نیز ...

یادت باشد حقیقت با تمامی تلخی هایش از دوست داشتن بهتر است

یادت باشد آنکس که در قفس چشمانت اسیر شد آزاد نکنی

و مبادا با نگاهی ...

یادت باشد اگر کسی پرسید راه عاشقی کدام است ؟ جاده تنهایی را به او نشان ندهی

یادت باشد اگر کسی برایت نوشت : ((که دوستت دارم )). برایش نغمه جدایی سر ندهی .

                    یادت باشد که روز و روزگار خوش است

                          آری همه چیز بر وفق مراد است و خوب  .

                                و خوش تر از آن معشوق بودن .

                                     تنها دل عاشق است که دل نسیت .

                                            یادت باشد اگر دلی را تنها گذاشتی

                                                  چنان باش که روزی بتوانی به یادش آوری

یادت باشد به دیگران بیاموزی که چگونه بر غرورشان تکیه کنند .

آنگاه که اشکهایشان سبب از پا افتادنشان شد .

یادت باشد به دیگران بگویی که سرودن ((دوستت دارم ها )) چه بی اثر است .

یادت باشد

      آخرین لحظه خداحافظی تو

             آغاز لحظه شکستن است .

یادت باشد

     می توانستی بال پرواز باشی

            تا راه صعود به قله آرزوها ، به لحظه ای طی شود .

یادت باشد می توانستی بهترین بهانه باشی برای شکستن همه نباید ها

یادت باشد می توانستی بهترین خبر قاصدک ها باشی

یادت باشد می توانستی معنای واژه ((سکوت)) باشی

یادت باشد همه اینها را  می توانستی باشی

اما تو فقط

یک بغض بی وقفه 

و گریه ای بی نهایت شدی

قلب من رو به تو پرواز مي كند
مرا ببخش ! از اين جرم بزرگ كه دوستي است و جنايت ها به مكافات آن رخ مي دهد چشم بپوشان ؟ اگر به تو «عزيزم» خطاب كرده ام ، تعجب نكن . خيلي ها هستند كه با قلبشان مثل آب يا آتش رفتار مي كنند . عارضات زمان ، آن ها را نمي گذارد كه از قلبشان اطاعات داشته باشند و هر اراده ي طبيعي را در خودشان خاموش مي سازند .
اما من غير از آن ها و همه ي مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبيعت به من داده ، به قلبم بخشيده ام . و حالا مي خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزواي خود به طرف تو پرتاب كنم و اين خيال مدت ها است كه ذهن مرا تسخير كرده است
مي خواهم رنگ سرخي شده ، روي گونه هاي تو جا بگيرم يا رنگ سياهي شده ، روي زلف تو بنشينم
 من يك كوه نشين غير اهلي ، يك نويسنده ي گمنام هستم كه همه چيز من با ديگران مخالف و تمام ارده ي من با خيال دهقاني تو ، كه بره و مرغ نگاهداري مي كنيد متناسب است
 بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور
 اما هيهات كه بخت من و بيگانگي من با دنيا ، اميد نوازش تو را به من نمي دهد ، آن جا در اعماق تاريكي وحشتناك خيال و گذشته است كه من سرنوشت نامساعد خود را تماشا مي كنم

سکوت ها همه تو پایان گفتن هاست و چه راحت و چه معنای عمیقی می بخشن به جمله! ولی سکوت من ... تو آغاز گفتنه!

گفتنی که شاید هیچ وقت هنگامه و موسم  شروعش نرسه .... و چه سخت!

شاید بزرگترین نعمتی که خدا به انسان ها داده اینه که از شنیدن سکوت و اصوات اون عاجزن و به خاطر همینه که خوش بخت و آسوده دارن زندگی شون رو میکنن!!

چقدر نشنیدن! نشناختن! و نفهمیدن! هست که به این انسان ها خوش بختی بخشیده و این یکی از همون هاست ....

می تونی تصور کنی که درد این که سکوتی رو ، نه تنها میشنوم بلکه اونرو تو سراسر روحم دارم، چیه؟ می تونی تصور کنی درد اونی که سکوت رو " میگه " و اون رو تحمل می کنه چیه؟

سکوت من مرگ باره! نه اینکه خودم انتخابش کرده باشم که به اون دچار شدم!

که بر سر من سقوط کرده!

سقوط آزاد نه!

 که این جا ارتفاع معنایی نداره! خیمه زده!

تو نشئه ی مطبوع نیست شدن! غرق تو اشک هام! فشار طاقت فرسای زیستن رو دارم تحمل میکنم ...

مگه تو نمی دونی دردناک ترین حادثه "هستی " ست؟

مگه تو نمی دونی دشوار شده ست " دم " زدن؟

مگه تو نمی دونی صدای هر گامی و کلیکی شده غم؟

قلبم تا حلقومم بالا اومده! نمی تونم سکوت رو تحمل کنم ... نمی تونم هم چیزی بگم ... ولی ساکت می مونم .... خسته ام!

خسته از رنج زندگی که " جز احتضاری که یه عمر به طول می انجامد نیست " درد ِ جون سپردن توی این سکوت رو دارم تحمل میکنم ....

مرداب اتاقم كدر شده بود
و من زمزمه خون را در رگهايم مي شنيدم .
زندگي ام در تاريكي ژرفي مي گذشت .
اين تاريكي، طرح وجودم را روشن مي كرد .
***
در باز شد
و او با فانوسش به درون وزيد .
زيبايي رها شده اي بود .
و من ديده براهش بودم:
رؤياي بي شكل زندگي ام بود .
عطري در چشمم زمزمه كرد .
رگ هايم از تپش افتاد .
همه رشته هايي كه مرا به من نشان مي داد
در شعله فانوسش سوخت:
زمان در من نمي گذشت .
شور برهنه اي بودم .
***
او فانوسش را به فضا آويخت .
مرا در روشن ها مي جست .
تاروپود اتاقم را پيمود
و به من راه نيافت
نسيمي شعله فانوس را نوشيد
وزشي مي گذشت
و من در طرحي جا مي گرفتم .
در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي شدم
پيدا، براي كه ؟
اوديگر نبود .
آيا با روح تاريك اتاق آميخت ؟
عطري در گرمي رگهايم جابجا مي شد
حس كردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد
و من چه بيهوده مكان را مي كاوم
آني گم شده بود

جيجيرك به خرس ميگه عاشقت شدم: خرس ميگه الان وقت خواب زمستاني منه بذار وقتي از خواب بيدار شدم در موردش با هم صحبت مي كنيم خرس وقتي از خواب بيدار ميشه مي بينه جير جيرك نيست. اخه خرس نمي دونست جير جيركها فقط 3 روز عمر مي كنند

جلسه محاکمه عشق بود و قاضی عقل و عشق رو محکوم به تبعید به دورترین نقطه مغز یعنی فراموشی قلب کرده بود.
قلب تقاضای عفو عشق را داشت
ولی همه اعضا مخالف با او بودند
قلب شروع به دفاع از عشق را کرد
   آهای چشم تو نبودی که هر روز آرزوی دیدن او را داشتی 
آی گوش مگر تو نبودی که همیشه در آرزوی شنیدن صدایش بودی
               و شما پاها..............
که همیشه آماده رفتن به سویش بودید

حالا چرا چنین با او می کنید؟؟؟؟؟؟؟
چرا با او مخالفید؟؟؟؟؟؟؟
اعضا روی بر گرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را تر ک کردند.
تنها عقل و قلب در جلسه ماندند.
عقل:دیدی قلب همه از عشق بیزارند.
 ولی من متحیر م که با وجودی این  که عشق تو را بیشتر از همه آزرده 
 چرا هنوز از او حمایت می کنی؟!؟!؟
       قلب نالید:
   که من بدون وجود عشق دیگر نخواهم بود و
تنها تکه گوشتی هستم که لحظه قبل را تکرار می کنم
و فقط با وجود عشق می توانم یک قلب حقیقی باشم
پس همیشه از او حمایت میکنم.
   
حتی اگر نابود شوم؟؟؟!!!       

دلم مي سوزه از عطر هوايي كه بوي اون تن زيباتو داره

دلم مي سوزه ازاشكاي گرمي كه به عشقت از اين چشما مي باره

دلم مي سوزه از اين جاي خالي چرا آخه واسه دلم محالي ؟

دلم مي سوزه از احساس پرواز ولي تو حسرتم قفس بشه باز

دلم مي سوزه از اين قلب تنها آخه بدون تو، نداره معنا

دلم مي سوزه از خواب غريبت از اون چشماي بس عاشق فريبت

دلم مي سوزه از تاريكي شب كه توي بخت من هميشه پيداس

دلم مي سوزه از خورشيد تابون كه خونش اون ور پلك شب ماس

بيا خاكسترم رو جون بده باز بيا به من بده يه حس پرواز

بيا به زندگيم بده يه معنا بيا تا رد كنم زندون دنيا

بيا از شب برم تا صبح فردا بيا تا بگذرم از كوه و دريا

بيا دستام واسه آغوشه تو باز بيا پيشم بمون اي زندگي ساز

عشق صبور میباشد.

این رفتار عادی عشق است یعنی با ارامش منتضر میماند بدون

شتاب،چرا که میداند که در هر لحظه خاصی امکان ان وجود دارد

تا ظهور یابد.

عشق متین میباشد.

همه چیز را تحمل میکند همه چیز را باور دارد در انتظار همه چیز

 میباشد برای انکه عشق قادر به درک کردن میباشد.

عشق هرگز شکست نمی خورد و زندگی هم هر زمانی که

عشق وجود داشته باشد شکست نخواهد خورد.

عشق انرژی حقیقی زندگی میباشد.

زندگی با تمام لحظات شاد و غمگینش،امید و ترسش،فقط

شانسی برای اموختن عشق میباشد.

هر جایی که عشق وجود دارد انسان هم وجود دارد و خدا هم

هست.

ان کسی که با عشق شادمان میگردد،با انسان هم خوشحال

شده و با خداوند هم شاد میشود

خداوند عشق است.

عشق هرگز در آتش رشک و حسد نمی سوزد. عشق حسادت

نمی کند. اجازه دهید تا دیگران هم عشق بورزند و سعی کنید

که باز هم عشق ورزیده و به دیگران محبت کنید. سهم خود را

انجام داده و بهترین خود را ارائه بدهید. فقط یک چیز وجود دارد

که باید به آن حسادت کنیم و آن روح بزرگ، غنی و سخاوتمندانه

کسانی است که آن عشقی را می شناسند که در آتش رشک و

 حسد نمی سوزد.

عشق خود را پنهان می کند حتی از خودش.

عشق نه به خود بالیده و نه مغرور می شود.

عشق به کسی راهنمایی نامناسب نمی کند.

عشق به دنبال منافعش نبوده و حتی در پی خودش هم نمی

باشد.

عشق هرگز خشمگین نمی شود.

عشق متین و صبور است، مهربان است، عشق در آتش حسد

 نمی سوزد.

فقط عشق باقی می ماند.

مرداب اتاقم كدر شده بود
و من زمزمه خون را در رگهايم مي شنيدم .
زندگي ام در تاريكي ژرفي مي گذشت .
اين تاريكي، طرح وجودم را روشن مي كرد .
***
در باز شد
و او با فانوسش به درون وزيد .
زيبايي رها شده اي بود .
و من ديده براهش بودم:
رؤياي بي شكل زندگي ام بود .
عطري در چشمم زمزمه كرد .
رگ هايم از تپش افتاد .
همه رشته هايي كه مرا به من نشان مي داد
در شعله فانوسش سوخت:
زمان در من نمي گذشت .
شور برهنه اي بودم .
***
او فانوسش را به فضا آويخت .
مرا در روشن ها مي جست .
تاروپود اتاقم را پيمود
و به من راه نيافت
نسيمي شعله فانوس را نوشيد
وزشي مي گذشت
و من در طرحي جا مي گرفتم .
در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي شدم
پيدا، براي كه ؟
اوديگر نبود .
آيا با روح تاريك اتاق آميخت ؟
عطري در گرمي رگهايم جابجا مي شد
حس كردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد
و من چه بيهوده مكان را مي كاوم
آني گم شده بود .
*****

مگذار، برای پناه از خطر دعا کنم .
بگذار، در مقابل خطر، بی ترس وبیم باشم !
مگذار، چاره های رنج را جستجو کنم .
بگذار، دلی تمنا کنم که بر رنج فائق بیابد !
مگذار، که در رزمگاه زندگی هم ڀیمان ها را به طلبم .
بگذار، بر نیروی خویش متکی باشم !
مگذار، که در اضطراب ترسناک ، نجات را آرزو کنم
بگذار، تمنای تحمل و حصول آزادی را داشته باشم !
مگذار، بزدل بوده برکت تو را فقط در کامروایی بدانم .
بگذار، احساس دست رحیمت را در نا کامی ها نیز درک کنم ...

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با

لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم...

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ

آرزوهایت دعا کردم...

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید ،

با حسرت جدا کردم...

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت...

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی ازجنس غروبِ

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی...

نمی دانم چرا، شاید خطا کردم...

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمیدانم کجا، تا کی،برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت...

تو سروش بیداری
و پیغام آور تولدی دگر باره هستی                                     
                                     عشق عالم بر تو باد

برات مي نويسم دوستت دارم آخه مي دوني آدما گاهي اوقات خيلي زود حرفاشونو از ياد مي برن ولي يه نوشته , به اين سادگيا پاک شدني نيست . گرچه پاره کردن يک کاغذ از شکستن يک قلب هم ساده تره ولي من مي نويسم .. ...من ... مي نويسم دوست دارم

از تو برای همیشه رنگی تازه یافتم
رنگ زلال دوستی
که ره توشه ی تنهایی من است
چگونه وصف صفای وجودت را بنگارم؟!
آهنگ تنهایی من نوای تو را می جوید
و دل سردم به گرمای لطف تو طراوت می یابد.
من گرفتار جذبه ی جذب تو ام.
دستان خواهش مرا دریاب
ای همه ی درمان بی قراری ام!!

قدم هايم را استوار در جاده اي نهادم
كه ميدانستم
در پايانه آن
نگاههايه تو
انتظاره دل خسته اي
را ميكشيد
دلي كه از رفتن و رفتن خسته نيست
ولي خسته از اين فاصله هاست
آه
كاش فاصله زاده نشده بود
كاش بذر جدايي رشدي نداشت

شب زيبايي بود
ان شبي را كه در آن حس كردم
دل من پر زد و سويت امد
آن شي كر سر شب تا به سحر
بلبل باغ دلم نغمه برايت ميزد
هيچ يادت هست ؟
آن شبي را كه در ديدگانت چه تب الود چه مست
رفت تا عمق دلم را كاويد
حاليا رفته اي و باز منم
كه به ياد تو و ان عشق عزيز
رفته ام باز به ان نقطه به شب
رفته ام تا كه بجوي دل پر مهرت را
رفته ام تا كه بجويم نور پر مهر سيه چشمت را
ولي افسوس كه ديگر حتا
سايه اي زان رخ پر مهر توام نيست كه من بسپارم به هوايش دل

دیروز را چون خیالی پندار که گرانبهاترین تجربه را به تو بخشیده و بس

امروز را از خواب برخیز و با فراموشی کابوس دیشب با خردمندی گام بردار

این بار پیش از آنکه عشقت را بیابی عباراتی را برای خود معنا کن

نخست عشق چیست ؟ دوم نیاز چیست ؟ و سوم تفاوت این دو چیست ؟

عشق به معنای قدرت است و نیاز یعنی ضعف

عاشق بودن یعنی رها شدن و حال آنکه نیازمند بودن یعنی زندانی شدن

پس اگر عاشقم او را می پرستم و دوری از او به منزله ی اسارتم نیست

چرا که اسارت یعنی وابستگی

و وابستگی یعنی نیاز حال آنکه من با پرستش عشق خود را رها می سازم

اگر آن عشق حقیقی است به سویم باز می گردد و در غیر اینصورت

خود را آزاده ای میپندارم که با تپش میلیاردها سلول در بدنم در هستی به

پرواز در آمده ام

چه احساسی برتر از سبکی و پرواز ؟ پرواز تا نهایت بودن پرواز تا

رسیدن ، حس کردن ، خواستن وبا عشق زندگی کردن .....  

یه ستاره هست که هر شب توی آسمون می شینه

عاشقونه تا سپیده همه اشکامو می بینه

با نگاه مهربونش می گه تنهام نمی زاره

هنوزم مثل قدیما منو دوست داره ستاره

در به در کرده غمامو جونم ارزونی چشماش

تن سرد و ساکت من شده محتاج نفس هاش

من و اون ستاره یک شب عاشقونه عهدی بستیم

که برای هم بمونیم اگه صد بارم شکستیم

عشقمون پاک و مقدس به قشنگی بهاره

هر جا هستی هر کی هستی من دوست دارم ستاره

آخر اي دوست نخواهي پرسيد كه دل از دوري رويت چه كشيد

سوخت در آتش و خاكستر شد وعده هاي تو به دادش نرسيد

داغ ماتم شد و بر سينه نشست اشك حسرت شد و بر خاك چكيد

آن همه عهد فراموشت شد چشم من روشن و روي تو سپيد

معلم پای تخته داد میزد

 صورتش از خشم گلگون بود

ودستانش به زیرپوششی از گرد پنهان بود

ولی آخرکلاسیها،

لواشک بین خود تقسیم میکردند

وان یکی در گوشه ای دیگر"جوانان"را ورق می زد

برای اینکه بیخودهای وهومیکرد وباآن شور بی پایان،

تساویهای جبری را نشان میداد

با خطی خوا نا بروی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی راچنین نوشت:یک با یک برابر است.

از میان جمع شاگردان یکی برخاست،

همیشه یک نفرباید بپا خیزد...

به آرامی سخن سرداد:

تساوی اشتباهی فاحش ومحض است.

نگاه بجه ها نا گه به یک سو خیره گشت و

معلم مات برجا ماند

واو پرسید:اگر یک فرد انسان،واحد یک بود 

آیا باز یک با یک برابر بود

سکوت مدهشی بود وسئوالی سخت.

معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود

واو با پوزخندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زور وزر بدامن داشت بالا بود وآنکه   

قلبی پاک ودستی فاقد زر داشت پایین بود    

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون ،چون قرص مه میداشت بالا بود

وان سیه چرده که مینالید پایین بود ؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود ،

این تساوی زیرورو میشد

حال میپرسیم یک اگر با یک برابر بود

نان ومال مفتخواران از کجا آماده میگردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا میکرد؟

بک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟

یک اگر با یگ برابر بود

 پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم نا له آسا گفت:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسد:

 یک با یک برابر نیست...

دروغ در دوی سرعت شرکت می‌کند، اما راستی در دوی ماراتن

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوستت داره

 وقتي نااميد شدي به ياد بيارکسي رو که تنها اميدش تويي بهترینم

وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه

وقتي دلت خواست از غصه بشکنه

 به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساختم

... به آینه ... به سادگی ... فــــقـــــــط نـــگــاه می کنم ...
...ورای آن ... چه اشـــکـــهــا ... نـــثــــار مــــاه می کنم ...
... چه بی نشان ... به آسمان ... ستاره قرض می دهم ...
... به دســتــهــای خــالــیــم ... فــقــط نــگــاه می کـنـم ...
... غـزل غـزل ترانــه را ... به صـبــــح ... هدیـه می دهـم ...
... بـه راه رفــتــه تو ... مــن ... فــقـــط نـگــــاه می کـنم ...
... گــره گــره ... دلــم ... دلــت ... چـو تار و پود یک نگاه ...
... بـــه ایـــن نـــگــاه خسـته ام ... فـقـط نـگاه می کــنم ...
... نــهــفــتــه در کــجــای ایــن فــضــای غــم گــرفـته ای ...
... کـه مــن در آرزوی دیــدنــت ... فــقــط نــگـاه می کـنم ...
... بـــیـــا دوبـاره و بـخـوان ... مـرا به خـود ... خود خــودت...
... امـید زندگانیم ... به تو ...فـقط ... نـــگـــاه می کـــنـم ...

دستانم سرد است

تنهایم؟ نه من تنها نیستم. تو هستی مثل همیشه با نگاهت. با لبخندهایت و با دستان گرمت.

اما این بار دستانم سردتر است. از همیشه سردتر...

انگار خود را گم کرده ام. نمی دانم شاید من خود را و شاید دیگران مرا... اما می دانم گم شده ام

و در میان خرابه های ناپیدا باز هم فقط تو هستی که مرا و دستان سردم را می پذیری

گرمای وجودت را با تمام وجودم حس می کنم. اما ایکاش تو بودی تا دیگر باره می دیدم خود را

پیدا شده

در میان چشمانت.

فصل خوشرنگیست پاییز

اما دریغا که باز هم برگهایش را تنها زیر پا خرد کردم

((خش خش برگها زیر قدمهایم می گویند بگذار تا فرو افتی

آنگاه راه آزادی را باز خواهی یافت))

اما من با تو به آنها گفتم که راه آزادی را باز یافتم

اما نه در افتادن

بلکه در پرواز...

روح من بر قايق

قايقي بر درياست.

آه بر من که نيستم ، من نيستم من

غوطه ور در خواب

لحظه اي در خانه ، لحظه ها در گرداب.

فکر من شب ها

مي رود تا پرواز ، پيش آن کبکي

که رهاست از سيلاب

فکر غم هاي دراز

بشنو از من

من نبودم من ، که چنين مي ميرم

مي شنيدم که دلي هم ميگفت :

جادّه هاي زندگي را مي دوم ، ليک چه سود

آنچه مي يابم نمي خواهم و آنچه مي خواهم نمي يابم

روح زندگي خاليست ، غصّه ها خواهند رست.

زندگی سخت ساده است

خطر کن ،

وارد بازی شو ،

چه چیزی از دست می دهی ؟

با دست ها ی تهی آمده ایم

با دست ها ی تهی خواهیم رفت .

نه چیزی نیست از دست بدهیم

فرصتی بسیار کوتاه به ما داده اند

تا سر زنده باشیم

تا ترانه ای زیبا بخوانیم

و فرصت به پایان خواهد رسید ،

آری ، اینگونه است که هر لحظه مغتنم است .

بگو چطور اسیر این دنیای مادی نشم

از عشق تو دم میزنم ولی هزاران بار دور ازتو هستم

عاشق تو خودش را درگیر دنیا نمی کنه

عاشق تو فقط تورا می بینه وابسته به قراردادهای دنیایی نیست

عاشق تو غمگین نیست از نارسایی های مادی ،

تورا دارد و بس و سیراب سیراب ازهمه چیز

اخه من کجا اینچنینم

دوست دارم تورا ،دوست دارم عاشق واقعی باشم

ولی همچنان سرگردانم اسیر مسائل مادی هستم دم از عشق تو می زنم

ولی تا یه مشکلی پیش میاد کم میارم کسی نیست کمک کنه احسای تنهای

میکنم

یادم میره تو کس بی کسونی تو همه کس منی کسی که تورا داشته باشه

دیگه احتیاج به هیچ کس نداره

ای خدا فقط تو هستی وبس تنها تو حقیقتی هر چیزی غیر از تو عاری از حقیقته

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از من می روی

آرزو دارم تو هم عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی این برخوردهای سرد را

          .

" فرشته عشق نداند كه چيست " اينها يك مشت عمله اند، يك عده كارمندان كل يا جزء دولتند بايد زود به هم بگردند و سرش را هر جور كه شده بهم بياورند و فوري بروند سر كار ديگري! سر عمله شان شيطان است، درست است كه ظاهرا همه مطيع و منقاد خداوند خدايند اما پنهاني دست همه شان در دست شيطان است، همه در بيعت اويند، عرضه اش را نداشتند كه مثل او "عصيان" كنند اگر نه مي كردند و پنهاني مي كنند. چه مي دانم شايد اين فرشته هائي كه اين شبه آدم ها را درست مي كنند واقعا غرضي هم نداشته باشند،واقعا با همكار و همقطار سابقشان، شيطان، همدست و همداستان نباشند ولي لااقل اين هست كه اگر هم توطئه اي در كار نباشد اينها كنتراتي كار مي كنند، تقلبي كار مي كنند، نمي دانم، شايد زوركي و اجباري كار مي كنند، يا خدا روز مزدشان نكرده، كارمزدي كار مي كنند، تمام هم و غمشان زياد درست كردن است، حالا هرجور شد هر چه از آب در آمد! از مايه روح و احساس و عقل و زيبايي و آن بارقه قدسي اهورايي مي دزدند، كش مي روند و ريشه و پي و چربي و روده و شكمبه پر شده و استخوان و پوست و پشم را زيادتر مي كنند آن اوائل باز كارهاي بهتري بيروز مي دادند، هر چه مي گذرد بدتر مي شود...

... يك زمين و آسمان مختصر، چهارتا آدم حسابي ...

چراغي به دست‌ام چراغي در برابرم
من به جنگ سياهي مي‌روم
گهواره‌هاي خسته‌گي
از کشاکش رفت‌وآمدها
بازايستاده‌اند،
و خورشيدي از اعماق
کهکشان‌هاي خاکسترشده را روشن مي‌کند.
---
فريادهاي عاصي‌ي آذرخش ــ
هنگامي که تگرگ
در بطن بي‌قرار ابر
نطفه مي‌بندد.
و درد خاموش‌وار تاک ــ
هنگامي که غوره‌ي خُرد
در انتهاي شاخ‌سار طولاني‌ي پيچ‌پيچ جوانه مي‌زند.
فرياد من همه گريز از درد بود
چرا که من در وحشت‌انگيزترين شب‌ها آفتاب را به دعائي نوميدوار
طلب مي‌کرده‌ام

از رنجي خسته ام كه از آن من نيست....

برخاكي نشسته ام كه از آنِ من نيست.....

با نامي زيسته ام كه از آنِ من نيست....

از دردي گريسته ام كه از آنِ من نيست.....

به مرگي جان مي سپارم كه از آنِ من نيست......

من پرواز نكردم ....من پرپر زدم........

بگذار كسي نداند كه چگونه من به جايِ نوازش شدن

بوسيده شدن ،َگَزيده شده ام

بگذار هيچ كس نداند ، هيچ كس !

و از ميان همه يِ خدايان ، خدايي جز

فراموشي بر اين همه رنج ، آگاه نگردد.

عشق را به من نشان دهيد ....شما كه عشقتان زندگي است.

و خشمتان را به دشمن من......شمايی كه خشمتان مرگ است...

به سانِ يكه سوارانِ پهنه كابوس      

               شبي سوارِ مركبي از نورِ مرگ خواهم شد.           

                  و تا قيامتِ خاك                  

                           تمامِ مردهِ شومم را                          

        از هفت خوانِ كينه افلاكيانِ بي فردا       

    گذار خواهم داد.      

    اگر كه عشق نباشد

                       به روسياهيِ اين روزهايِ بي ناموس

                       شبي چراغ مركبيِ بزمِ ننگ خواهم شد

                          و تا شكستنِ تاك

                            شرابِ كهنه روحم را

                          از هفت خطِ مستيِ اين خاكيانِ بي فردا

                      گذار خواهم داد.

 اگر كه عشق نباشد

 به كور چشميِ اين عاقلانِ بي قاموس

 شبي به قبرِ جنون مثلِ سنگ خواهم شد

 و تا غمي غمناك

 تمامِ پيكرِ فرسوده جنونم را

 از هفت پرسشِ فرزانگانِ بي سودا

 گذار خواهم داد.

 اگر كه عشق نباشد

 در اوجِ وحشتِ افسانه هايِ دقيانوس

 شبي صليبِ مقبره غارِ تنگ خواهم شد

 و تا طلوعِ وحشيِ آن تك غروبِ وحشتناك

 تفاله هايِ همه خوابهايِ خوبم را

 از هفت خوابِ كهنه اين خفتگانِ بي غوغا

    گذار خواهم داد.

                       اگر كه عشق نباشد

                         درون ِكوچهِ اندوهِ پيرِ خسته توس

                                شبي شرابِ محفلِ پورِ پشنگ خواهم شد

                                و تا سكوتِ شهوتِ سودابه هايِ بي ادراك

                               صدايِ سرخِ گلويم را

                                از هفتِ كوسِ وحشيِ تورانيانِ بي نجوا

 گذار خواهم داد.

 اگر كه عشق نباشد    

 مي      

 مي

 رم.

یک بار برای اولین بار از ته وجودم احساس کردم در حال متلاشی شدن هستم

به قدری فشار زیاد بود که می خواست ابتدا مرا خرد کند

ولی ... ولی نمی دانم من از چه ساخته شده ام که زیر این همه فشار تاب آوردم

و باز هم توانستم که خود را بیرون بکشم

تا کی باید تاوان کارهایی را که نکردم بدهم؟

به خدا من هم یک انسانم و شاید توانم از انسان های معمولی نیز کمتر باشد

ولی به خدا اگر کسی بیشتر از من هم توان داشت

زیر این همه فشار تاب نمی آورد

در یک آن.. تمام چیزهای جلوی چشمم و چیز هایی که قبلا و شاید بعدا جلوی چشمم بودند

یا خواهند بود روی هم قرار گرفتند و

همه از بین رفتند  

به تنها چیزی که فکر می کردم یک راه چاره بود

ولی به هر طرف می رفتم آن راه حل خودش تبدیل به مشکلی می شد

در یک لحظه تصمیم گرفتم همه چیز را تمام کنم

و بزنم پدر خودم را در بیاورم

و بروم پیش خداوند

و ببینم حرف حسابش چیست؟

چشم خود را بستم و شروع به دویدن از عرض خیابان به آن سوی خیابان کردم

تا شاید سرعت ماشینی زیاد باشد و بزند به من و مرا راحت کند

تا بروم از دست خدا شکایت کنم

ولی وقتی چشم را باز کردم دیدم آن سوی خیابانم

و زنده ام..

و خداوند در کنار من است

گفتم: از بچگی به من گفتند تو مهربانی... گفتند تو خوبی

خلاصه آخرشی

پس چرا این کارها را با من می کنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و هر بلایی که از دستت بر می آید بر سر من می آوری

و او پاسخ داد:  ای طفل که نه....  ای مخلوق

تمام این چرت و پرت هایی که در مورد من به تو گفته اند را ول کن

نظر خودت چیست؟؟

گفتم : خدا... من به این که تو بزرگی شک ندارم

ولی تو خودت با تمام قدرتت به من بگو تقصیر از جانب کیست؟؟؟

و گفتم به تو اولتیماتم می دهم که حداقل کمی به من خوبی کنی

وگرنه دنیای تو رابه هم می ریزم

در این حین بود که دیدم به در خوابگاه رسیده ام

و هنوز نتوانسته ام بمیرم

ولی یکدفعه این احساس به من دست داد که مردن یک نیاز نیست 

و اصلا لازم نیست بمیرم...

در دلم ابر تو می بارد عشق

سينه ام داغ تو دارد،عشق

باورم نيست کسي از غم تو

دل ديوانه نيازارد،عشق!

باورم نيست کسي زخم تو را

بر دل خون شده نگذارد ،عشق

آن غريقم که نترسد از موج

تن به درياي تو بسپارد عشق

ای دوست !

روزی که من این درد را می سرودم

در این اندیشه بودم که

این درد ، دردِ من است

و هیچگاه برای تو باز نخواهم گفت

امّا امروز ، این درد را دردی مشترک یافتم

و تورا با خود همدرد .

پس ، من با تو همصدا خواهم شد

باشد که تو با من همدل !

به نامِ یاور بی کسان

دردِ من دردِ غریبِ بیکسی ست

دردِ من دلواپسی ست

***

دردِ من

از لحظه های پُرهیاهـوی و پُر از غوغــــای روز

درد از این نامهربانیـهای خلقِ کینــــه توز

دردِ من

دردِ غریب لحظه های گُنگ وبی روح است و سخت

دردِ من

ناکامی وعـاری زِ هر اقبـال و بخـت

لحظـــــــــــه های گنگ را من دیـده ام

از کسی حتی کلامِ عشق را نشنیـده ام

لحظه های گُنگ و بی معنای یک روزِ سکــــــــوت

لحظه های عاری از عشـق و محبّت

لحظه های بی تحــــــــــرک

لحظۀ تعطیلیِ کار و تکاپــــو

لحظۀ خاموشیِ آژیر و سوت

لحظـــــــــــه های گُنـگ را من دیده ام

از کسی حتّی کلامِ عشق را نشنیــده ام

لحظۀ تنها نشستن

درغروبِ ساکتِ یک روزِ بی روح و غم انگیزِ زمستان ،

لحظۀ دوری زِ  هر باغ و گلستان ،

لحظۀ بشکستنِ جام حقیقـت

در درونِ دستِ این نامردمان

این شب پرستــــان

لحظـــــــــــه های گُنگ را من دیده ام

از کسی حتّی کلام عشق را نشنیده ام

لحظه های گُنگ و بی معنای روزی دلپریش

لحظۀ خجلت کشیدنهای مردی از زن و اولادِ خویش

لحظۀ از بام تا شامَش دویدن

لا جَرَم هرگز نرفتن یک قدم حتّی به پیش

آوخ - آوخ درد دارد

لحظۀ خجلت کشیدنهای مَــــــرد

طَعم تلخِ بیکسی را هم چشیدن با غــم و انـدوه و درد

لحظــــــــــــه های گُنگ را من دیــده ام

از کسی حتّی کلامِ عشق را نشنیده ام

دردِ من دلواپسی ست

دردِ من

 از لحظه هایِ گُنگ و از تنهایی و از بیکسی ست

لحظــــــــــــــه های گُنگ را من دیده ام

از کسی حتّی کلامِ عشق را نشنیده ام

فعل رفتن رو صرف کن!

گفتم:رفتم...رفتی...رفت                                                 

ساکت ميشوم،میخندم،ولی خنده ام تلخ است.

معلم دادمیزند:خوب بعد؟.ادامه بده!!

ومن میگویم رفت...رفت...رفت...

رفت و دلم شکست...غم رو دلم نشست

رفت و شادیم مرد...

شورونشاط رو از دلم برد

رفت...رفت...رفت...

ومن میخندم و میگویم:

خنده تلخ من ازگریه غم انگیزتراست

کارم ازگریه گذشته که به آن میخندم.!!!